نكته : آنچه در پايان هر كار بايد به آن انديشيد در روايات متعددى كه گاه از شخص پيامبر گرامى اسلام ص و گاه از امير مؤمنان ع و گاه از امام باقر ع نقل شده مىخوانيم : من اراد ان يكتال بالمكيال الاوفى ( من الاجر يوم القيامة ) فليكن آخر كلامه فى مجلسه * ( سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ وَسَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ وَالْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ ) * : « كسى كه مىخواهد در روز قيامت اجر و پاداش او با پيمانه بزرگ و كامل داده شود بايد آخرين سخنش در هر مجلسى كه مىنشيند اين بوده باشد * ( سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ وَسَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ وَالْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ ) * » ( 1 ) . آرى مجلس خود را با تنزيه ذات خدا ، و درود فرستادن بر پيامبران او ، و حمد و شكر در برابر نعمتهاى پروردگار پايان دهد ، تا اگر كارى نادرست يا سخنى ناروا در آن مجلس از او سر زده جبران گردد . در كتاب توحيد صدوق چنين آمده است كه يكى از دانشمندان شام به خدمت امام باقر ع رسيد عرض كرد : آمده‌ام از شما مساله اى سؤال كنم كه هيچ كس تا كنون به درستى براى من تفسير نكرده است ، از سه گروه سؤال كردم هر كدام جوابى بر خلاف ديگرى گفتند . امام باقر ع فرمود مساله تو چيست ؟ عرض كرد سؤال من اين است كه نخستين چيزى را كه خداوند متعال آفريد چه بود ؟ بعضى به من گفته‌اند « قدرت » بوده و بعضى « علم » و بعضى « روح » . فرمود : « هيچيك پاسخ صحيح به تو نداده‌اند ، اكنون به تو خبر مىدهم

--> ( 1 ) « مجمع البيان » ذيل آيات مورد بحث و « اصول كافى » و « من لا يحضر » ( طبق نقل تفسير نور الثقلين جلد 4 صفحه 440 ) .